Haar echte naam wil ze niet bekend maken. Niemand heeft haar tot nu toe gezien want foto's van haar zijn (nog) niet in omloop. Maar het lijdt geen twijfel. De enigmatische Slim maakte één van de meest intrigerende debuut-cd's van '97. Of de cd daadwerkelijk zal opgepikt worden door pers en publiek, is zeer de vraag. De media-schuwe Slim is een witte raaf in het doordeweekse aanbod en koppelt een tijdloze stem aan experiment en avantgarde. Maar naast de muziek was het vooral de pinhole* op de binnenhoes die ons boeide. We belden Slim op in Nottingham met de vraag of ze misschien nog wat meer te bieden heeft dan een handvol songs...
Peter Wullen: Je dook zomaar uit het niets op met een volwaardige en bijzonder boeiende cd. Wie ben je, waar kom je vandaan, wat zijn je muzikale invloeden en je muzikale antecedenten? Je debuut-cd klinkt erg afgewerkt. Ik veronderstel dat je al geruime tijd met muziek bezig bent?
Slim: Ik zou mezelf omschrijven als een observator, een verhalenverteller en een verzamelaar van culturele kleinoden. Ik besteed veel tijd aan het zoeken naar aanknopingspunten. Ik ben geboren in Groot-Brittannië en grootgebracht op het platteland. Er was een begraafplaats naast onze tuin, dus ik groeide op al dansend op de graven. Mijn vader leerde me om op vroege leeftijd te luisteren naar muziek. Hij vertelde me verhalen die de muziek levend maakten. Eén van mijn vroegste herinneringen is het horen van Wagner terwijl hij een verhaal vertelde over een meisje dat verdwaalde in het woud. Mijn soundtrack begon daar en groeide na verloop van tijd uit tot een mentale cataloog: klassieke componisten als Debussy en Satie; songwriters als Fagen en Becker, Tennant en Lowe; geluidsarchitecten als Todd & Terry, Master at Work; filmcomponisten als Bernard Hermann en Ennio Morricone; jazz-pioniers als Miles Davis en Billie Holliday. De vreemde wendingen van gospelmuziek, de schwung van house, de rechtlijnigheid van Kraftwerk, dirty dancefloor dramas. Noel Coward schreef ooit "vreemd hoe krachtig goedkope muziek kan zijn". Ik ga akkoord met hem. De mogelijkheid van popmuziek om een fractie van de tijd in te kapselen, om een simpel idee universeel te maken, fascineerde me altijd. "Pop is slechts een afkorting voor populair", nietwaar. Mijn enige muzikale precedent (als ik je vraag goed begrijp) is om echt te zijn. Mijn antwoord op andere muzikanten is of ik in hen geloof of niet. Ik wil in hen geloven.
P.W.: Toen ik de eerste keer naar je cd luisterde, had ik geen informatie over je. Dus beeldde ik me in dat het een nachtje uit was in New York, beginnend om zes uur 's avonds en eindigend om zes uur 's morgens op je flat. Van het hypernerveuze eerste nummer (Assepoester in de club) tot de heerlijke ballade 'Idyll' (Schone Slaapster in Brooklyn): ik denk dat de cd zo goed is door de conceptuele eenheid die erin steekt. Was het zo bedoeld?
S.: Ik hou van het idee van een nachtje uit in New York. Vreemd dat je daaraan dacht want ik ben graag in New York en ik voel er me thuis. Het was niet waar ik aan dacht bij het maken van de cd maar ik vind je interpretatie erg intrigerend. Het doet me naar de dingen kijken doorheen een andere filter. De verschillende antwoorden die mensen hebben op wat ik doe, zijn even spannend als het maken van de muziek die ze voortbracht. Ik had geen concept of voorafgaand idee bij het opnemen van het album. Sommige van de nummers zitten al jaren in mijn hoofd, sommige kwamen spontaan tot stand. Doorheen het opnameproces kwam er een structuur tevoorschijn. De songs volgen elkaar op een natuurlijke manier op. Er is zeker sprake van een reis door allerhande innerlijke en uiterlijke landschappen. Het zijn overpeinzingen, observaties en rare verhalen.
P.W.: Hoe raakte je betrokken bij Time Recording?
S.: Soort zoekt soort. Ik draai al een tijdje in een baan omheen planeet Time. Je raakt er niet zomaar in betrokken. Time Recording is alles of niks.
P.W.: Is de piano in het begin van de cd een sample. Ik hoor nogal wat piano loops, samples en motieven. Het geeft de cd een jazzy randje en helderheid. Wat is je relatie tot de piano?
S.: De piano is een sample, een klein stukje uit een soundtrack dat aanzienlijk vertraagd werd. De piano is inderdaad mijn favoriete instrument, het instrument waarmee ik mijn muziek schrijf. Het geluid van een Fender Rhodes electrische piano is voor mij spirituele, aurale perfectie. Ik heb een staande piano uit de jaren '30 of '40. De toetsen zijn versleten, hij reageert zeer traag maar het geluid is zo zacht. Ik zal hem ooit eens gebruiken om te samplen bij een nummer. Als er een brand was, zou je mij fysiek moeten beletten om te proberen die piano in veiligheid te brengen. Het is een liefdesrelatie.
P.W.: David (labelbaas van Em:t) schreef me dat je heel wat samples haalt uit je favoriete films. Kan je me zeggen uit welke films of is dat een groot geheim?
S.: Ik haal inspiratie uit verschillende media, film is inderdaad een erg belangrijke inspiratiebron. Een film die me voortdurend inspireerde en ontroerde, is Powell en Pressburger's 'The Red Shoes'. Mijn cd is op een of andere wijze de reflectie van bepaalde ideëen in die film over het creatieve proces, de nood om je te uiten en het conflict dat dat in je leven kan veroorzaken. Ik hou van films over buitenstaanders: 'Taxi Driver' en 'Midnight Cowboy'. Hollywood werkstukken: 'Citizen Kane' en 'The Wizard of Oz'. Toekomstvisies: 'Alien', '2001' en 'Blade Runner'. Donkere psychodrama's: 'Dead Ringers' en 'Blue Velvet'. Er zijn filmsamples op de cd maar ik laat de fun over aan jou om ze te identificeren.
P.W.: 'Mijn' fotograaf Jef was getroffen door de pinhole foto op de binnenhoes. Naar ik mij heb laten vertellen, ben je erg geïnteresseerd in pinhole en 'stop frame movie pictures'?
S.: Ik studeerde fotografie en film, en pinhole gebruik ik als middel om een helder inzicht te verkrijgen in de fotografische basisprincipes. Ik bouwde mijn eigen camera en legde beelden vast op papieren negatieven. De foto op de cd is een contactprint van zo'n negatief. Ik heb nog altijd mijn notaboekje waarin ik gegevens noteerde over de constructie van de camera, wijzigingen in het ontwerp, openingstijden en resultaten. Toevallig hou ik ook van 'stop-frame' animatie, in het bijzonder Jan Svankmayer, de Quay Brothers en Aardman. Ik hoop dat ik binnen een paar jaar een eigen film kan maken op Super 8. Zoals ik reeds zei, ik ben geïnteresseerd in verschillende media. Ik neem foto's, ik speel met film, ik teken cartoons, ik schrijf en ik maak ook muziek. Als ik tijd had, zou ik schilderen en dingen ontwerpen zoals ik het deed toen ik tiener was. Dat is een domein dat ik later nog wil verkennen. Op welk medium ik me ook toeleg, de onderliggende bedoeling is steeds om te observeren en te communiceren.
P.W.: Ik denk dat de foto een goed idee geeft van hoe je muziek klinkt. Wazig met plotse lichtinvallen. Stemmen, fragmenten van menselijk bestaan duiken op en sterven weer weg. En bovenop dat alles je prachtige stem. Zeer stedelijk en zeer experimenteel en tegelijkertijd zeer herkenbaar en organisch.
S.: Een stedelijke stem? Interessante omschrijving en zeer accuraat. Ik heb het ritme van de stad nodig maar ook de stilte en de eenzaamheid van het platteland. Ik ben graag alleen in een massa mensen met het geluid van sirenes en verre treinen op de achtergrond. Ik zit graag in het park wanneer het donker wordt, ik kijk naar de lichtjes door de bomen. Mijn songs zijn momenten van inzicht temidden van het rumoer.
P.W.: Wat je gemeen hebt met andere artiesten bij Em:t: het is alsof jullie allemaal muziek maken met de ene hand op de afstandbediening van TV of video en de andere op de knop van de sampler. Ja?
S.: Ik kan alleen maar voor mezelf spreken maar dat lijkt een bindende factor te zijn. Je neemt een geluid of een stuk dialoog weg uit zijn normale context en zet het op een andere plaats waar het plots een andere emotionele dimensie krijgt, een andere betekenis.
P.W.: Er is een fragment dat me bijzonder intrigeert. Op 'Your Chair' heb je eerst die MMM AAH's en dan plots een mannenstem (?) die een zin uit een lied zingt (doet me denken aan Future Sound Of London's ISDN waar ze een fragment van een Queen's nummer door de mangel halen zodat je heel, heel hard moet nadenken wat het precies is). Ik begrijp niet wat de man zingt. Het klinkt heel bekend maar ik kan maar niet vinden waar het vandaan komt.
S.: De stem is in feite die van een vrouw maar sterk vertraagd. De zin is (denk ik) ''and love may lose, but at least she tried''. Waar het vandaan komt....wel.....
P.W.: Een laatste vraag: ik weet dat Em:t-artiesten gewoonlijk niet op tournee gaan (uitgezonderd Woob soms) maar je muziek lijkt me wel geschikt voor een publiek optreden. Heb je plannen om op tournee te gaan? Heb je al reacties gekregen op je eerste cd?
S.: Ik zou heel graag live optreden. Ik heb nog geen plannen maar het is zeker iets waar ik over nadenk. Tot dusver waren de reacties op de cd heel positief. Daar ben ik erg blij om.
* pinhole is een foto gemaakt met een camera zonder lens, een zogenaamde camera obscura
Tekst: Peter Wullen