Toen ik de cd van Beatsystem aka Derek Pierce in handen kreeg, dacht ik: nou, dit lijkt me een jonge kerel die weet waar hij de mosterd vandaan moet halen. Pierce goochelt met referenties en namen van hedendaagse componisten. La Monte Young, Cage, Henry, etcetera. Wat blijkt: in werkelijkheid is hij een niet meer zo jonge, lichtjes kalende veertiger met een onwaarschijnlijke levensloop en een muzikale loopbaan met ups and downs die teruggaat tot het einde van de jaren zestig. Pas nu bracht hij een cd uit onder de naam Beatsystem.
Wat volgt, is één van de onwaarschijnlijkste verhalen geschreven in de marge van de Britse rockencyclopedie. Derek Pierce is een ex-wielrenner, disc-jockey en muziekfanaat die de jaren zestig overleefde door elk weekeinde mee te doen aan wielerwedstrijden en 's avonds te luisteren naar experimentele muziek. "Terwijl iedereen om me heen luisterde naar Beatles, Stones, Hendrix en anderen, was ik bezig met Mother Mallards Portable Masterpiece, Beaver en Krause, Steve Reich, Terry Riley, La Monte Young, Morton Subotnick, Tangerine Dream en anderen", vertelt hij. "In '67 besloot mijn beste vriend om dj te worden in Cheltenham. Ik mocht het voorprogramma verzorgen voor hij populaire muziek draaide. Geleidelijk aan kreeg ik een aanhang en ik aanvaardde het aanbod om een vaste plaats in te nemen in een Hell's Angels/Hippy Club waar ik allerlei soorten bizarre muziek draaide."
In de jaren zeventig verhuisde hij naar Bath en kreeg een job als dj in de Moles Club. Er gold geen enkele beperking op wat hij draaide als de club maar vol bleef. "Dat duurde zo vijftien jaar", grijnst Pierce. "Gedurende die periode ontmoette ik een hoop populaire en niet zo populaire groepen, onder meer The Cure, SPK, Robert Fripp, Peter Gabriël en de Eurithmics. Ze waren erg aardig voor me. Fripp en Peter moedigden me aan om mijn eigen muzikale ideëen te verwezenlijken. Ik vormde de groep Beatsystem en ik trad (meestal in de Moles) op met experimentele en hedendaagse muziek."
IN C
Beatsystem speelde Terry Riley's 'In C', 'Moutons de Panurge' van Frederic Rzweski, Steve Reich's 'Music for Pieces of Wood' en eigen composities. Het project kreeg de naam Beatsystem omdat hij die experimentele muziek uit de beperkingen van de concerthal haalde en ze in rockclubs introduceerde. "Beatsystem was een ensemble dat verscheidene jaren bestond. Na verloop van tijd hielden we ermee op toen verschillende leden de groep verlieten. Ik besloot verder muziek te maken in de beslotenheid van een studio."
Het album dat zopas verscheen op Em:t is het eerste, volledige album van Beatsystem. Maar het is niet het eerste avontuur van Derek Pierce in de muziekbusiness. In de tachtiger jaren tekende hij een contract bij Island toen hij besloot om een coverversie van Lou Reed's 'Walk on the Wildside' op te nemen. Het nummer deed het redelijk goed in de dance charts en in de Britse top vijftig maar de opvolger was minder succesvol. "De platenmaatschappij liet me vallen. Enige tijd later bracht ik opnieuw een dansplaat uit met de titel 'Oh Happy Day (To A Brighter Day)'. De plaat kwam uit bij London Records en kende behoorlijk wat succes. Ik was echter ontgoocheld in de ganse muziekbusiness en besloot om terug te keren naar mijn liefde voor experimentele muziek."
Hij legde zich toe op 'CSound': een computermuziekprogramma dat gebruikt wordt door onderzoekers en academici. Op dat moment lag zijn werkterrein in de Bath Spa University College en hij probeerde wat interesse op te wekken voor sommige van zijn resultaten. "Em:t was geïnteresseerd in een stuk dat later op een compilatie uitgebracht werd als 'Endlessly Downward'. Het was een paradoxaal geluid dat ontwikkeld werd door Roger Shepard, een onderzoeker in psycho-akoestische fenomenen. Later nam ik 'The Harmonic Sewer', een drone base piece dat gebruikt maakt van microtonen. Iets waar computers heel goed in zijn..."
AUTOBAHN
Het resultaat is unieke muziek zoals uit het openingsstuk 'Invade areas where nothing's definite' blijkt. De zinssnede komt van John Cage en is het enige materiaal dat hij gebruikte voor het stuk. "Ik heb de originele tekst van Cage uitgerokken, gefragmenteerd en bewerkt in combinatie met andere technieken tot ik het uiteindelijke resultaat verkreeg. De tekstkeuze stemt overeen met mijn filosofie over het maken van muziek."
'There are 23 million...' lijkt verdacht veel op Kraftwerk's 'Autobahn'. De auto's op de Duitse autobaan zijn vervangen door over de Britse wegen denderende vrachtwagens. "De overeenkomst is veeleer louter toevallig", verzekert Pierce ons. "Ik ben natuurlijk gevleid dat ik het bastaardneefje van Autobahn gemaakt heb maar het was me voordien niet echt opgevallen. Ik wou op een of andere manier de chauffeurs van grote trucks verdedigen. Zij krijgen de schuld voor veel van de verkeersproblemen op onze wegen. Maar dat is louter het gevolg van de vraag naar vers fruit, groenten en andere goederen in onze consumptiemaatschappij. De Britse regering slaagt er niet in om een fatsoenlijk openbaar transportsysteem uit te bouwen, in tegenstelling tot de rest van Europa. Het is één van de grootste uitdagingen waar we in de toekomst voor staan."
Op een dag las Derek Pierce ergens dat de Franse elektronische componist Pierre Henry overleden was. Hij wist toen nog niet dat het bericht een kwakkel was en schreef het muziekstuk 'For Pierre'. Toen de compositie af was, kwam de waarheid aan het licht. Henry leeft gezond en wel in Parijs. 'For Pierre' is een bewerking van het dertig jaar elektro-akoestische meesterwerk 'Variations pour une Porte et un Soupir' én de ultieme hommage aan de Franse componist. "Ik heb de remixen van Henry op de cd 'Métamorphose' nog niet gehoord", zegt hij. "Ik zal me binnenkort wel eens een exemplaar aanschaffen. Ik heb geen enkel probleem met dergelijke initiatieven maar ik vond de meeste remixen van Can op 'Sacrilege' toch maar zwakjes. Waarom moet de 'grootste rockband ooit' geremixt worden? Zij beschikten toen niet over de techniek die we nu voorhanden hebben. Maar als een remixplaat jongeren aanzet om legenden van de vroege experimentele muziek te beluisteren, dan is het ok voor mij! Ik hoop dat ze de originelen en de invloeden zelf uitzoeken en gebruiken wat ze nodig hebben."
CSOUND
Derek Pierce luistert tegenwoordig niet vaak naar techno. Vroeger wel én hij is verheugd dat de nieuwe generatie een nieuwe muziek produceert. "Ik zou me zorgen erover maken als het niet zo was en als 'ouderen' als ik er werkelijk van hielden", vindt hij. "Ik vind dat elke generatie muziek voor zichzelf moet maken en dat moet zowel een daad van rebellie zijn als een reflectie op de maatschappij waarin we leven. In de zestiger jaren haatten mijn ouders de muziek die ik en mijn leeftijdsgenoten zo goed vonden. Zo moet het zijn! De zestiger jaren waren één van de interessantste en vernieuwende muzikale perioden. Zowel voor de avantgarde als voor de populaire muziek. Met mijn 'Drone number one' en mijn 'Closely tuned drone' zet ik de traditie voort die begon bij La Monte Young, Charlemane Palestrine en Phil Niblock en niet bij Terry Riley, Steve Reich of Philip Glass."
Om naar Beatsystem en gelijkaardige muziek te luisteren moet je beschikken over geoefende oren en een getrainde geest. Dit is moeilijke muziek in de ware betekenis van het woord! Je houdt ervan of je houdt er niet van. De vleermuis op de hoes is dan ook een vrij toepasselijk symbool voor de 'muziek' of 'geluidscollages' die je hier te horen of niet te horen krijgt. "Aandachtig luisteren wordt beloond", zegt Pierce. "Ik raad je aan om je in een donkere kamer terug te trekken tussen een paar stereo luidsprekers van uitstekende kwaliteit of - indien je die niet hebt - met een goede koptelefoon te luisteren. Ik ben verheugd dat ik mijn ideëen eindelijk kon realiseren op een album. Ik ben van plan om de luisteraar voort verrassende en veeleisende muziek aan te bieden. Mijn volgende project wordt, hoop ik, een ander album bij gelijk welk label dat bereid is om mijn muziek uit te brengen."
Tekst: Peter Wullen
(einde)